Aos que coñezan a mente retorcida de Ángel María Villar non lles debeu estrañar que uns compatriotas fosen detidos por ultraxe á bandeira letona poucos días antes do partido da Roja contra os de Maris Verpakovskis. Os rapaces andaban a tomar unhas compas e como recordo quixeron quedar cunha bandeiriñas (moi similar á española por certo) como recordo da súa estancia. Antena 3, nunca falla nestas citas, entrevistou a dous portugueses tamén retidos pero liberados antes que declararon que, quitándolle po ao manual soviético de tratamento de detidos, tivéronos incomunicados, sen comer e apuntáronos cunha pistola na cabeza.

O maltrato dado polos bálticos foi seguramente un ardid do mago do marketing e presidente da Federación Española. Como se non apelando ao corazón e á raiba de dous compatriotas maltratados nun país estranxeiro o partido do sábado podía ter interese para ninguén? A Liga Española é a única das grandes que se sigue a xogar arestora.

En Francia, Inglaterra ou Alemaña estes choques internacionais serven para alongar os últimos estertores da tempada futbolística pero en España só serven para amolar aos afeccionados cunha semana de adiamento sobre o final de liga máis emocionante dos últimos anos.

Agora vemos que Albelda racha coa emoción por volver a xogar en Vaduz, lugar onde debutou coa elástica dos elixidos do imperio, no estadio Rheinpark (tamén coñecido coma o Maracaná Centroeuropeo). Se esta chamada ás bágoas por un internacional español non conmoven á torcida non sería de estrañar que Matías Prats nos falase o mesmo día do partido do rapto dun neno español para que un matrimonio de Liechestein o poda comer á grella. Ao tempo.