En Padiola temos por obxectivo, coma os equipos grandes, non fixarnos no que fai o noso rival e desenvolver o noso xogo. Sen embargo non podemos deixar fuxir a ocasión de comentar un artigo do así autodefinido Talibán Branco Tomás Roncero. Esta peza, que desde agora propoñemos como candidata ao Premio Pullitzer á Mellor Peza de Ficción Literaria en Prensa, ten por título El Elenco más completo y equilibrado. O que está en cursiva está recollido nun diario de tirada estatal e no magnífico blogue La Libreta de Van Gaal :

Desconozco a qué viene tanta duda sobre la idoneidad de la plantilla con la que ayer arrancó Schuster en Valdebebas.

Hai que ser retorcido… A fichaxe do dianteiro descartado do Barcelona (por detrás de Gudjohnsen) e dun defensa de trinta millón de euros que non é internacional co seu pais non son motivos suficientes para a sospeita.

Si el plan se completa con el tridente que falta (Robben, Drenthe y Reyes)

Reyes xa comprometeu o seu máis ca probable fracaso co Atlético de Madrid. O sucesor de Roberto Carlos ,Drenthe, que xa dixo que non xogará de lateral esquerdo, e Robben, que nestes meses compartiu máis tempo con medicos ca con futbolistas, poderían ser presentados o mércores, cun ano de retraso no caso do excelente extremo holandés (loiro) e por unha millonada en ambos casos.

E agora ven a parte que convirte a este artigo nun clásico estudiable nas escolas de xornalismo:

afirmo con absoluta objetividad que el Madrid contará con el elenco más completo y equilibrado de todo el fútbol español.

Difícil de argumentar… Aí vamos.

Miro a la portería y veo tres Copas de Europa (dos de Casillas y una de Dudek).

Nada que dicir das de Casillas. Que tería gañado Polonia ou o Liverpool se non tivese que sufrir a irregularidade do bo de Dudek.

Miro a la banda derecha y veo a la joya de la corona (Ramos) y al mejor dos brasileño desde Cafú (Cicinho).

Salientar o rasgo de clase de Roncero poñendo unha frase case ben en portugués dos brasileño. Volvemos a estar moderadamente de acordo, Sergio Ramos é o xogador de máis futuro da Casa Branca e Cicinho é moi bo aínda que non fose á Copa América porque hai un tal Maicon que vén de arrasar co Inter e o seu suplente, un descoñecido do Sevilla, que seguramente van convocados por enchufe. Entramos agora na parte máis hilarante.

En el muro un gigante alemán que ha sido subcampeón del mundo (Metzelder), un Balón de Oro y FIFA World Player (Cannavaro) y un brasileño avalado por Víctor Fernández (Pepe).

No fútbol existen tradicións de fichaxes. Por exemplo que o Vilarreal fiche a un dianteiro no mercado de inverno ou o Atlético un mediapunta que fracasa a pesar dos pesares. O Real, equipo tradicionalista onde os haxa, é fiel a si mesmo fichando ao típico central de prestixio que caerá en desgracia por ser demasiado lento e vir dun equipo que defende de xeito equilibrado. Ao mellor Ramos (ou Puyol por poñer por caso), non o farían mellor que Metzelder nun equipo que defendese atrás e sen alegrías pero non está no equipo axeitado. Un bo exemplo é Cannavaro (que ademais ten o handicap de ter moi poucas luces).

Sobre o respaldo de Víctor Fernández a Pepe… Se iso foi o mellor que se lle puido ocorrer e que tampouco é demasiada garantía, non?

A la izquierda, el dúo más prometedor del continente (Torres y Marcelo).

Xa dixemos aquí que Torres é un xogador infravalorado polo madridismo. A súa entrada evitaba a participación de Míchel Salgado ou Roberto Carlos o que garantía que o equipo xogara con, cando menos tres defensas, se a isto lle sumamos que tamén podía subir a banda (e baixala…). Marcelo é internacional absoluto con Brasil aos seus 18 anos. Algo terá que ter. Polo de agora entre eses dous quédome con Antonio Puerta do Sevilla.

En la línea de creación un cuarteto de lujo (Guti, Gago, De la Red y Granero); un destructor number one (Diarra) y el resucitado Emerson por si surgiera la necesidad.

O cuarteto de luxo, se ABBA nos lese!, está formado por: un proxecto de crack que non fraguou aos seus 31 anos como dixo no seu día o señor Calderón e que sempre que parte de indiscutible a fastidia, outro que o único que ten de novo redondo é o peiteado, un rapaz moi bo ao que tomaron o pelo toda a temporada e que quere marchar a outro equipo.

Sobre o black power madrileño, para min unha das claves da consecución da liga, de acordo co que di sobre Mahmadou e sobre o Puma non sei cando tivo lugar a súa resurrección. Quizais nas sagradas escrituras.

A la derecha un carrilero nato como el joven Balboa

Eu pensaba que era centrocampista

y tres reconvertidos de cine (Robinho, Higuaín y Reyes).

Renconvertidos a que? Ao xogo italianizante. Reyes xa foi comentado.

Y a la izquierda, esa dupla holandesa por la que Calderón y Mijatovic echarán el resto con absoluta seguridad (Robben y Drenthe).

Volvemos ao termo absoluto. Un pouco Luis XIV e un pouco Kant este señor Roncero…

Con todo eso, fíjense en el arsenal de ataque.

Expectación.

El año pasado había pánico si Van Nistelrooy sufría un resfriado. Pues ahora, el casi Bota de Oro se verá respaldado por la indiscutible capacidad goleadora de Raúl, Soldado y Saviola.

Novamente estamos de acordo con el. Se Van Nistelrooy se resfriase ou se perdese algún partido máis o Madrid estaría onde debería, na Intertoto. O dianteiro tulipán, un xogador acabado como ben nos lembrou Roberto Gómez, foi o verdadeiro valor diferencial respecto ás outras temporadas onde o gol era responsabilidade do exfutbolista Ronaldo e o exgoleador Raúl. Cunha versión mellorada de Raúl, Saviola, e co dianteiro centro do Osasuna sen dúbida haberá máis competitividade. E se algún se queixa de ser suplente que lles recorden que no Barcelona posiblemente Henry ou Eto’o serán suplentes habituais.

¿Qué quieren que les diga?

Que te retiras.

A mí me parece una plantilla para presumir por la pasarela Cibeles

Sobre todo Emerson…

que a buen seguro visitará el Real Madrid dos o tres veces durante la próxima temporada…

Non entendo esta última parte. Certo é que tampouco entendo o resto.