Alberto Contador, madrileño de 24 anos, natural de Pinto, recórdame ao Dustin Hoffman de Héroe por accidente. Non ten aspecto o bravo ciclista do equipo Discovery Channel de ídolo de masas ou de figura mediática. O seu é un reinado estrano, alleo, ensombrecido polo usurpador Rasmussen e polo tramposo Vinokourov. E, coma todos os grandes héroes por accidente, ten unha conmovedora historia persoal detrás.

O 12 de maio de 2004, Alberto sufriu unha violentísima caída durante a disputa da primeira etapa da Vuelta a Asturias e comezou a convulsionar. Na caída fracturouse o oso malar, pero o máis preocupante era un coágulo que lle detectaron na cabeza. Os médicos do Hospital de Asturias pensaron que a súa causa máis probable era o propio golpe sufrido por Contador e aos dez días recibiu a alta médica. Aos cinco días de estar na casa as convulsións regresaron. Finalmente, os expertos do Hospital Ramón y Cajal descubriron a causa da súa dolencia: un cavernoma nunha arteria cerebral.Tras unha operación que durou cinco horas, e na que lle abriron o cráneo en dous e lle puxeron 70 grapas de orella a orella e dúas placas de titanio, Alberto xa estaba preparado para cumplir co seu destino.

Non sería ésa a única pedra no camiño deste amante das aves (é criador de canarios e de xílgaros). O ano pasado o equipo Liberty ao completo (con Vinokourov á cabeza) foi excluído do Tour de Francia pola súa implicación na Operación Puerto. O propio Alberto Contador chegou a escribir unha carta aberta aos aficionados na que lles pedía o seu apoio e declaraba a súa compromiso incondicional a un ciclismo limpo e sen dopaxe. Os medios franceses apoiaban e desexaban a victoria de Contador antes de que saíse victorioso o antipático Rasmussen. Agora que o novo Indurain se proclamou gañador da carreira xa resoan os ecos dunha nova campaña orquestada polos medios galos na súa contra. Resulta moi fácil dar pábulo a rumores, fomentar dúbidas, abrir interrogantes… Por accidente ou non, temos un novo heroe. Por favor, Alberto, non nos falles