Todas as nosas sospeitas foron confirmadas o pasado domingo no estadio Santiago Bernabéu. Este Sevilla é unha auténtica máquina de matar, sen sentimentos. E o máis incrible é o feito de que o Sevilla gañoulle ao Madrid sen xogar a un gran partido e con catro xogadores que o ano pasado eran titulares (Javi Navarro, Escudé, Puerta, Adriano) ausentes por lesión. O Madrid da “excelencia” non foi capaz de aproveitarse da bisoña defensa do Sevilla, co colombiano Mosquera máis perdido que un pulpo nun garaxe (así o cambiou Juande no descanso, para poñer a Poulsen de central; e, a todo isto, Bouhlarouz quentando o banquillo) e Fazio, ese central hercúleo de case dous metros de altura, gañador hai nada do Mundial Sub-20.

O Sevilla de Juande e Del Nido (e de Pablo Blanco, Monchi et al) é un conxunto capaz de gañar aos seus rivais de moi diversas maneiras: por aplastamento, impoñendo o físico; por técnica indivudual: polo enorme sentido táctico que Juande instaurou no equipo; ao contrataque ou tocando, etc… O domingo, no Bernabéu, despois do segundo gol do Madrid, o Bernabéu ruxía e moitos xa intuían a remontada. Sen embargo esta máquina -intelixente- de matar seguiu co seu plan. Case sen se lles vía afectados. Continuaron co plan marcado: esperar no centro do campo, presionar a morte e saír ao contraataque, sabedores de que o gol ía a chegar. Ademáis, de Renato e de Kanouté, autores dos tantos da goleada, o que fixo un partido para enamrcar foi Martí, imperial no centro do campo, un secundario de auténtico luxo.

O balance é escalofriante: 5 títulos en 15 meses. E o venres espera o Milan… Se Alves se quedara no equipo, máis a case segura chegada de Koné, este Sevilla pode dar que falar na Champions. Se o Valencia, o Oporto ou o Liverpool o fixeron, por qué non eles?