Antes da derrota con Croacia quedaba claro que a selección de baloncesto española non era española. Non polo feito de gañar un mundial (así o fixeran xa as de balonmán ou a de fútbol sala) ou por contar cun excelente e discreto seleccionador (remítome aos anteriores exemplos) senón porque:
*A estrela indiscutible da selección é o tipo máis mundano, traballador e comprometido de todos. Por se fose pouco xoga a un nivel superior coa escadra nacional que co seu propio clube (que lle está a pagar unha cantidade que garantirá a manutención dos seus bisnetos) e nos momentos difíciles aparece e resolve.
*Trátase dun grupo unido onde a harmonía non é finxida. Un grupo de amigos agradecidos e conectados coa afición que o dan todo os uns polos outros.
*A pesar dos problemas arbitrais son conscientes que unha falta non pitada no último minuto é un problema se vas perdendo de un e non gañando de 15 nos derradeiros compases do partido.
*Nas victorias non se saca peito e as derrotas conteñen as leccións para chegar a gloria.

Todas estas premisas, sumadas á reacción contra Grecia, son máis propias dun equipo alemán, italiano ou da antiga Iugoslavia polo que desde Padiola propoñemos a deportación de Pau Gasol and friends.

PD: Un equipo de futbolistas españois xoga hoxe en Islandia na que parece ser a súa visita máis complicada xunto coa de Dinamarca. Seguro que as súas familias, e alguén máis terán o corazón nun puño ante tal choque. O paradóxico é que as cifras de audiencia serán superiores, a menos que España chegue ao final, a todos os partidos do Eurobasket.

PD2: Vergoñento que houbese onte asentos baleiros en Madrid. Quen me dera poder ir aí!