Resulta difícil dicir algo negativo da selección española de baloncesto. Trátase dun grupo dunha calidade deportiva tan só inferior á humana, dun conxunto que transmite ilusión e confianza e que conseguiu empatizar coa afición dun xeito descoñecido por estos lares. Nen sequera as seleccións de balonmán e de waterpolo contaron co apoio popular e co creto que lle concederon os españois aos junior de ouro.

Sen embargo, non convén caer na autocomplacencia. Na miña opinión, houbo unha serie de eivas -deixando a un lado determinadas actuacións arbitrais- que nos privaron da medalla de ouro no Eurobasket. En primeiro lugar, a principal diferencia deste equipo co que vimos no pasado mundial de Xapón foi a falta de intensidade, sobre todo defensiva. Mesmo contra rivais inferiores, coma Israel, pasamolo mal en certos momentos do partido. Este equipo caracterizouse en Xapón por unha enorme intensidade defensiva e unha concentración total e absoluta durante os 40 minutos. Aqui, en máis dunha ocasión, España deixouse levar, confiando na súa calidade. Foron varios os partidos nos que nos impuxemos grazas a 3-4 minutos de orde defensiva e de inspiración en ataque de Pau, Calderón ou Rudy.

Cando tes un día malo, coma onte, o que che fai gañar partidos é a defensa. Arrastramos ao longo de todo o campeonato unha defensa errática, que deixaba moitos tiros fáciles aos rivais. E, por último, onte viuse que a Gasoldependencia existe. Nos últimos 8 minutos do encontro tan só a estrela de Memphis anotou para o noso equipo. Cun Calderón moi ben defendido, con Jiménez torpe na circulación de balón, con Navarro desaparecido en combate (posiblemente tocado) e con Rudy coa man encollida, Pau Gasol -agotado por tantos minutos de xogo en dous días- sufría unha férrea defensa. Ás veces daba a impresión de ser 1 contra 5 e, ademais, o de Sant Boi non tivo o seu día en ataque nin nos tiros libres.

Coido que o rendemento mesmo de Jorge Garbajosa foi unha metáfora, unha representación a pequena escala, do xogo do equipo. Jorge estivo errático, carente da regularidade que sempre o caracterizou. Alternou períodos nefastos, de mala selección de tiros e descoidos defensivos, con momentos de lucidez en ataque e dunha eficaz defensa anticipativa. Así foi o xogo de España, estrañamente irregular.

Non todo é negativo, aínda coa baixa forma de Garbajosa e Navarro (ambos por lesión) e cun Sergio Rodríguez dándolle a razón a Nate McMillan, poidemos ver a enorme evolución de Calderón e Rudy Fernández. Ademais, ninguén lles pode botar en cara que se viñeran abaixo ou que non o intentaran. Debemos estar orgullosos desta selección porque, ademais de saber gañar, saben perder, loitando ata o final do partido