Un xogador de fútbol gozaría das nosas simpatías e parcialidade polo mero feito de ter sido fontaneiro e pizzeiro na súa xuventude. Non lle faltan tampouco cualidades futbolísticas a Andrés para triunfar aínda, que como soe pasar cos precoces talentos arxentinos especialmente cos mediapuntas, estes non terminan de dar todo o que se esperaba deles.

A pesar da súa hiperactividade e agresividade D´Alessandro amosa un gran valor ao denunciar os abusos de Pallaso Aimar no equipo maño. Víctor Fernández é propenso a mimar de máis ás súas estrelas e acaba por pasar iso. Paradóxicamente as carreiras dos dous arxentinos parecen ir paralelas. Ambos foron estrelas en River e viñeron a Europa non dando, para nada o resultado esperado. Se Pablo César foi clave nas ligas conquistadas pola fábrica de aburrimento de Benítez non resultou máis fundamental que Baraja ou Vicente. D´Alessandro non pode botar peito polas súas campañas no Wolfsburgo e no Porstmouth pero, a razón non lla quita ninguén. Aimar é un xogador moi dotado que nunca dá todo o que pode. Crispa ao afeccionado e, finalmente, tamén ao compañeiro.

A nosa solidariedade para con el finalmente apartado do equipo.