Non é fácil identificar as causas absolutas, holísticas, dunha situación, máis cando seguramente se trate dunha conxunción delas, isto é, dunha combinación de factores que desembocan nunha situación “x”. Sen embargo, resulta obvia -e abraiante- a relaxación da que fan gala os blaugrana. Poucas veces un equipo tan forte, de tanta calidade e con tantas posibilidades se planta nun terreo de xogo con tanta desidia como o F.C. Barcelona cando xoga lonxe do Camp Nou. Nen sequera os galácticos, que eran un equipo prepotente pero que polo menos se adicaba a xogar con intensidade e brillo uns 15 minutos por partido. ¿Como pode ser que perderan a fame de títulos? ¿É posible gañar dúas ligas e unha champions e crer que xa está todo feito, que non hai por qué loitar? O noso querido Edmilson comentaba que moitas veces, para darse ánimos cando está lesionado ou falto de moral se lembra da ruada e do recibimento que tiveron en Barcelona tras gañar a Champions League.

A baixa forma e o pasotismo de Ronaldinho resultan tan alarmantes coma sorprendentes. Sería sobrehumano manter o nivel futbolístico co que abraiou ao mundo enteiro hai uns anos, pero un futbolista profesional non se pode arrastrar polos terreos de xogo como fai o Gaúcho. No Real Madrid son o coraxe de Sergio Ramos e o espíritu combativo de Raúl -algo tiña que ter- os que contaxian aos demais. No Barcelona é a desidia e o ritmo cansino de Ronaldinho o que xenera un efecto contaxio nos seus compañeiros, mesmo no propio Messi, fora do Camp Nou. Aínda me lembro perfectamente de cando era considerado o mellor futbolista do planeta e cada dous ou tres meses reclamaba unha subida de soldo. Quizais o mellor sexa que se vaia, ao Milan ou a onde sexa. O Real Madrid de Fabio Capello empezou a funcionar cando se desfixeron de Ronaldo (por non mencionar a mefistofélica influencia que exercia en Robinho).

En último lugar -pero non por elo menos importante- está a ineptitude de Frank Rijkaard para manexar certas situacións. Era vox populi que Ten Cate era o encargado de deseñar as tácticas do equipo. Sen el, o equipo foi a deriva como un barco sen timonel. O ano pasado o bo de Frank fíxose o harakiri cambiando o sistema a un 3-4-3, ¡con Oleguer e Thuram de centrais!, unha táctica que tan só saiu ben durante 45 minutos en Zaragoza e que levou aos blaugrana á eliminación na Champions e á perda de varios partidos ligueiros cos que polo menos houberan conquistado o campionato nacional.

Moitos censuran as declaracións de Edmilson. Os propios Xavi e Iniesta as califican de “inoportunas”. Inoportunas, pero ninguén dixo que faltara á verdade. ¿Cando serían oportunas, cando perdan todos os títulos? Mesmo hai quen di que estas declaracións están pactadas por Edmilson coa directiva (a plana maior do Barça coincide plenamente coa opinión do brasileiro), como unha especie de favor para facilitar a súa salida ao Milan. As razóns dan igual, son indiferentes. Ovellas negras, hailas.

Roger soubo manter o interés do tenis masculino en tempos de lolitas rubias eslavas que ensinan as bragas, de pernas inacabables, que mascan chicle e lanzan alaridos sensuais na pista, que súan chanel número 4 [Nota mental: hai algún deporte que atraia máis aos dexenerados, enfermos e obsesos sexuais que o tenis feminino?]. Conseguiuno con partidos inolvidables e cunha sana rivalidade con Rafael Nadal e ultimamente con Novak Djokovic. Ademais conseguiu marcar un estilo, de gentleman. Nunca levantou a voz contra un rival, e sempre fala ben de todos os seus compañeiros. Ningún gran dominador en ningún deporte conseguiu tanto respeto e foi tan admirado como o é Roger. Por se fora pouco, nunca pon unha excusa cando perde un partido. Onte, despois da derrota co chileno Fernando González afirmou ter xogado ben, pero que o seu rival o fixo mellor (hai tantos que deberían aprender a saber perder e a recoñecer os méritos dos rivais…).

Está claro que o suizo non está ao seu mellor nivel, pero coincidiremos en que a un deportista son os grandes rivais os que o fan máis glorioso e inesquecible. Grazas á motivación de loitar contra o mellor de todos os tempos, contra unha máquina de xogar ao tenis como foi Federer nos últimos catro anos, mellorou o nivel tenístico global da ATP. En Shangai, entre os oito mellores do ranking, falta David Nalbandián, un iluminado que de vez en cando destapa o tarro das esencias. Alí está un talento natural coma Djokovic, hai xogadores correosos coma Davidenko, especialistas no saque coma Roddick, está Ferrer (pouco recoñecido, mesmo en España, para o enorme talento que ten), recoñecido por todos como o mellor restador do circuito, está Nadal, un portento físico que nunca da un punto por perdido, está Fernando González, un virtuoso no golpe de dereitas… En definitiva, o nivel é moi alto e iso que se quedaron fora outros grandes xogadores capaces de complicarlle a vida a calquera como Murray, Blake, etc.

Agora, tamén resulta evidente que Federer non está no nivel de hai uns meses. Está nervioso, inseguro, parece que conta cun só plan de xogo e senón funciona (a todos os grandes deportistas individuais, e tamén aos equipos, lles rematan por pillar o “truco”), agora vencer ao maestro xa non é un soño, unha utopía coma antes. As claves están ben claras: correr moito, non desfalecer, aproveitar as suas habituais e históricas “desconexións”, non virse abaixo se perdes o primeiro set -algo que ata o de agora era definitivo-, buscar o seu revés, non deixalo pensar.

Ninguén, nen sequera Roger Federer, é perfecto. Penso que debería buscar un entrenador, sempre fai falla e é positiva unha segunda opinión ou un consello a tempo. Aínda así, resulta curioso que no ano no que gañou tres grand slam poida rematar perdendo -non o creo- o número 1. Aos Fournier danos igual o tempo que consiga permanecer co número 1 na lista de entradas da ATP, el xa é o mellor de tódolos tempos. Por qué será que amamos crear ídolos pero nos atrae moito máis botalos abaixo?

Non quero ser cicatero nin estropearlle o seu gran día a Schumacher (aínda que algo me di que o Premio lle da bastante igual), pero este ano había mellores candidaturas, como a conxunta de Nadal e Federer, que coa súa amistade e a sua sana rivalidade fomentan o fair play por todo o mundo; a selección iraquí de fútbol, capaz de sobreporse ás súas penosas circunstancias e de facer sentirse orgulloso a todo un país; ou mesmo Yelena Isinbayeva, capaz de batir o record do mundo de salto con pértiga competición tras competición.

Seica as deliberacións do xurado comezan no mes de maio e se prolongan ata setembro, cando o xurado finalmente dicta o seu fallo. Tanto deliberar para isto? Para deixarse guiar polo presentismo, polos titulares dos xornais, pola tendencia que está de moda? E sigo sen entender os Premios (o da Concordia e o de Cooperación Internacional son totalmente intercambiables). Por qué non crear galardóns máis suxestivos: Premio ao mellor peinado, Premio ao mellor programa do corazón…

P.D: Canto tempo falta para que propoñan a Raúl para o Príncipe de Asturias dos Deportes? E cando Fernando Alonso gañe cinco títulos mundiais consecutivos e demostre ser o mellor piloto do universo qué farán: daranllo outra vez? concederanlle Príncipe de Asturias á Concordia? Se segue en McLaren irá a recollelo con Hamilton e Dennis? Respostas, quero respostas.

O tremendo do conto é que todos os equipos de Víctor, nos seus inicios, práctican un fútbol vistoso, alegre, setentero. Así, recordamos con cariño aquel Zaragoza de comezos da década dos 90, que con Poyet, Gay, Belsúe, Higuera, Nayim, Esnaider… gañou a Recopa de Europa e que deixou partidos inolvidables coma o 6-4 ao Barcelona. Ninguén olvidará ao Celta de Mostovoi, Karpin, Gustavo López e Makelele, apodado “La Máquina”, que asombraba Europa un ano sí e outro tamén. Agora, neste Zaragoza ciclotímico, capaz do mellor e do peor, cando realizaron a maior inversión económica da súa historia para conmemorar o 75 aniversario da institución, detéctanse os preocupantes síntomas que sofren os equipos de Víctor no seu crepúsculo.

Resulta curioso que os equipos de Víctor Fernández, cando xogan ben, o fan dun xeito armónico, con moito estilo. Agora, cando están infectados polo virus que o seu adestrador leva latente -ata que estala violentamente- poucos equipos no mundo o poden facer tan mal sobre un terreo de xogo. E todos, tamén teñen os mesmos tics de mal xogo. É un xogo, soso, sen alma, no que os futbolistas deambulan polo campo, blandos en defensa, inoperantes en ataque, mal colocados. Así foi sempre e así será. Onte o Zaragoza foi eliminado polo Aris de Salónica, con Javito -un ex da canteira azulgrana- en plan estrela. Un fracaso anunciado máis, que porá en dúbida a continuidade de Víctor Fernández no banquillo maño. Ata cando lle pasará isto a este home? Por favor, envíade as vosas suxerencias, algo hai que facer para axudar a este home a libralo da súa maldición.

Cando non hai problemas, parece que os inventan, coma se desfrutasen realizando un harakiri orxiástico e infindo. Non son eu quen vaia defender a Schuster, pero resulta esaxerado polo en cuestión cando transcurriron uns cantos partidos e cando -a excepción da Supercopa de España- o equipo permanece invicto en competición oficial. Da a impresión de que non vale ningún adestrador nin ningún central para o Madrid, que os engule coma quen non quere a cousa. Agora, o alemán xa comeza a ser discutido polo seu sistema de rotacións -se non fora isto, sería por outra cousa-. E iso que el -ao contrario que outros, como Fabio Capello- conta co beneplácito da mefistofélica e fanática prensa deportiva madrileña.

No fondo é ben triste que os xornalistas se comporten coma hooligans insensatos, criticando por criticar. Se non hai problemas, invéntanse. Todo por la pasta. Estou seguro de que se o equipo asimilara o sistema de rotacións e xogara un bo fútbol, o problema sería a quen sentar no banco, ou por qué non xoga aqueloutro, ou mesmo dirían que non sería bó estar a un gran nivel a estas alturas da temporada.

Moitos dos que en breve se acordaran de Vicente del Bosque ou de Fabio Capello -en canto empecen a perder partidos, xa veredes- foron os primeiros que clamaron en contra deles, que se manifestaron entusiasticamente a favor de destituilos. A lista é moi larga: Vicente del Bosque (para eles non mandaba no vestuario, era tácticamente deficiente, tiña perfil baixo…), Wanderlei Luxemburgo (que o equipo xogaba mal, que si o cadrado máxico era un disparate…), Fabio Capello (que o sistema era moi defensivo, que a parella Emerson-Diarra era un estorbo, que o bo fútbol brilaba pola súa ausencia…), Carlos Queiroz (curioso caso o deste home, cando o Madrid arrasaba afirmaban que un equipazo así o dirixía calquera, cando empezaron a perder un partido tras de outro resulta que a culpa de todo era del), etc.

Así é un importante sector -ollo, que non todo- do madridismo. Soberbio e engreído cando o seu equipo arrasa (de ahí o odio que o Real Madrid dos galácticos sementou alá por onde iba) e autodestructivo nos malos momentos. Que se vai esperar dunha institución presidida por un home que estivo dentro de directivas das que agora renega e fala pestes, en público e en privado?

Fernando, non lles fagas caso aos voitres que claman pola túa cabeza e que afirman con tanta lixeireza que ti te aproveitaches da información sobre Ferrari. Que mais dará que ti e Pedro, heroes españois, souberades cando ian a parar a respostar Kimi e Massa? Calquera con dous dedos de frente e que teña unha mínima idea de F-1 sabe que hoxe os grandes premios son como as carreiras de 125cc. Hai un montón de cambios de posición e adiantamentos, tantos que as paradas en boxes son meras anécdotas que non deciden nada. Cando se viu que un piloto gañara un GP en boxes? NUNCA.

En definitiva, a túa traxectoria profesional é intachable e o teu señorío non ten parangón na historia da F-1. Ti non es un campeón arrogante, como Schumacher, ti compartes os teus éxitos con todo o mundo, e cando non che saen as cousas ben sempre lle das as grazas ao teu equipo e afirmas de todo corazón que sen eles ti non serías ninguén. Ti non eres un piloto rencoroso, deses que teñen un incidente na pista e logo llo recrimina, coma o barriobajero de Felipe Massa. Nunca tiveches problemas con ningún outro piloto da parrilla e todos falan maravillas de ti.

Os homes de ben, Magic, somos conscientes de todo o que sofres en McLaren. Tanto que nin os 20 kilos que ganas ao ano poden paliar o mobbing que Dennis, Haug e demais sicarios che fan padecer. Sabemos que tes que vixiar aos mecánicos para que non che boten Choco-Krispies na gasolina, que intentaron montarche neumáticos de plastilina e que no último gran premio tiveches que pagar o combustible do teu bolsillo. Así e todo, a afición española, a túa afición, non ten dúbida ningunha de que sairás victorioso desta nova batalla e de que cando te marches de McLaren faralo como un caballero, sen falar mal da escudería e dándolle as grazas a todos por contribuir á túa lenda.

Atentamente,
Alain Fournier

Toda situación ten un límite e véxome obrigado a escribirche estas liñas para recordarche por que ti es o mellor piloto da F-1, un coloso español que sofre vexacións continuas e faltas de respeto nun mundo creado por e para os anglosaxóns. Os que te coñecemos sabemos que alguén co teu fair play e o teu carácter, tan afable, tan aberto, tan empático en definitiva, debe estar ao borde dunha depresión. Sen embargo, tamén sabemos que es tan grande que saberás sobrepoñerte a todas as inxustizas, opresións e sabotaxes que sofres nese mundo oscuro e noxento que circunda á F-1.

O peor de todo é que es un incomprendido no teu propio país, ese mesmo polo que loitas e compites en todo o mundo, paseando con orgullo español a bandeira patria con esforzo inigualable. Tristemente, o noso é un país de hipócritas, de envexosos e chupatintas que non saben defender o seu e que todo o de fóra lles parece mellor que o da súa propia nación.

Fernando, por favor, non esquezas que ti es o mellor de todolos tempos (e espazos). Lewis Hamilton é un copión que tan só sabe aproveitarse dos teus datos de telemetría e do teu desenrolo do coche, se non fora porque observa todo o que ti fas, nen sequera sabería cambiar de marcha; Massa é un piloto mediocre e arrogante que se refugia baixo un complexo de superioridade ridículo e que tivo a sorte de estar nun gran equipo como Ferrari; Kimi é un borrachín que non ten nin idea de evolucionar un motor e que tan só é especialista en romper motores pola súa conducción torpe e violenta. Pásache o mesmo que aos máis grandes, tanto no automovilismo (Senna, Schumacher, Lauda…) como no resto dos deportes (Alí, Federer, Woods…): os seus rivais, coma os teus, eran uns inútiles.

Ti si que es un deportista exemplar, un auténtico cabaleiro tanto na victoria como cando o mundo enteiro conspira contra ti para que non gañes (é que se non ninguén podería contigo, pobres diaños). Ti, ao contrario que outros pilotos, nunca puxeches en cuestión o traballo do teu equipo –nin en Renault nin en McLaren-, nunca cuestionaches as decisións de Briatore ou Ron Dennis. Ademais, cando perdes sempre o fas facendo gala do teu fair play, non coma outros que lle botan a culpa ás decisións do equipo, aos fallos na estratexia ou aos mecánicos.

Qué asco nos dá Hamilton, un engreído que se aproveita da súa nacionalidade para discutir o teu reinado. Ademais é un tramposo que conta cunha enorme fortuna, ten unha flor que nin Capello. No Gran Premio de Europa, por culpa dunha tuerca mal axustada, saiuse do trazado e golpeouse coas barreiras de protección a máis de 200 kilómetros por hora. Sen embargo, grazas á súa fortuna, nin lle pasou en carreira nin se viu privado de correr o gran premio. O colmo da “chorra” de Hamilton produciuse no Gran Premio de Turquía, cando tivo a enorme sorte de reventar unha roda cerca de boxes. Oxalá che pasara a ti iso, cando menos algunha vez, pero a fortuna non che sonríe, nin sequera pinchas (non serán tamén os de Bridgestone uns conspiradores masóns antiespañois marxistas-leninistas?).

Ti, aínda porriba, es o único que realmente sinte os colores de McLaren, o único que defende a morte ao seu equipo. O malvado de Hamilton foi quen de declarar en contra do seu propio equipo no Gran Premio de Hungría. Qué desfachatez! Ti nunca farías nada que fora en contra dos intereses de McLaren, non coma el, que con tal de salvar o pelexo sería capaz de vender á sua nai…

Sen embargo, non convén caer na autocomplacencia. Na miña opinión, houbo unha serie de eivas -deixando a un lado determinadas actuacións arbitrais- que nos privaron da medalla de ouro no Eurobasket. En primeiro lugar, a principal diferencia deste equipo co que vimos no pasado mundial de Xapón foi a falta de intensidade, sobre todo defensiva. Mesmo contra rivais inferiores, coma Israel, pasamolo mal en certos momentos do partido. Este equipo caracterizouse en Xapón por unha enorme intensidade defensiva e unha concentración total e absoluta durante os 40 minutos. Aqui, en máis dunha ocasión, España deixouse levar, confiando na súa calidade. Foron varios os partidos nos que nos impuxemos grazas a 3-4 minutos de orde defensiva e de inspiración en ataque de Pau, Calderón ou Rudy.

Cando tes un día malo, coma onte, o que che fai gañar partidos é a defensa. Arrastramos ao longo de todo o campeonato unha defensa errática, que deixaba moitos tiros fáciles aos rivais. E, por último, onte viuse que a Gasoldependencia existe. Nos últimos 8 minutos do encontro tan só a estrela de Memphis anotou para o noso equipo. Cun Calderón moi ben defendido, con Jiménez torpe na circulación de balón, con Navarro desaparecido en combate (posiblemente tocado) e con Rudy coa man encollida, Pau Gasol -agotado por tantos minutos de xogo en dous días- sufría unha férrea defensa. Ás veces daba a impresión de ser 1 contra 5 e, ademais, o de Sant Boi non tivo o seu día en ataque nin nos tiros libres.

Coido que o rendemento mesmo de Jorge Garbajosa foi unha metáfora, unha representación a pequena escala, do xogo do equipo. Jorge estivo errático, carente da regularidade que sempre o caracterizou. Alternou períodos nefastos, de mala selección de tiros e descoidos defensivos, con momentos de lucidez en ataque e dunha eficaz defensa anticipativa. Así foi o xogo de España, estrañamente irregular.

Non todo é negativo, aínda coa baixa forma de Garbajosa e Navarro (ambos por lesión) e cun Sergio Rodríguez dándolle a razón a Nate McMillan, poidemos ver a enorme evolución de Calderón e Rudy Fernández. Ademais, ninguén lles pode botar en cara que se viñeran abaixo ou que non o intentaran. Debemos estar orgullosos desta selección porque, ademais de saber gañar, saben perder, loitando ata o final do partido

O Sevilla de Juande e Del Nido (e de Pablo Blanco, Monchi et al) é un conxunto capaz de gañar aos seus rivais de moi diversas maneiras: por aplastamento, impoñendo o físico; por técnica indivudual: polo enorme sentido táctico que Juande instaurou no equipo; ao contrataque ou tocando, etc… O domingo, no Bernabéu, despois do segundo gol do Madrid, o Bernabéu ruxía e moitos xa intuían a remontada. Sen embargo esta máquina -intelixente- de matar seguiu co seu plan. Case sen se lles vía afectados. Continuaron co plan marcado: esperar no centro do campo, presionar a morte e saír ao contraataque, sabedores de que o gol ía a chegar. Ademáis, de Renato e de Kanouté, autores dos tantos da goleada, o que fixo un partido para enamrcar foi Martí, imperial no centro do campo, un secundario de auténtico luxo.

O balance é escalofriante: 5 títulos en 15 meses. E o venres espera o Milan… Se Alves se quedara no equipo, máis a case segura chegada de Koné, este Sevilla pode dar que falar na Champions. Se o Valencia, o Oporto ou o Liverpool o fixeron, por qué non eles?

Heinze, un central e lateral esquerdo sobrevalorado e que fixo as súas primeiras armas en Europa no Real Valladolid, resulta que agora será o gran salvador do equipo. No fondo, debemos agradecerlle a don Ramón e a Pedja que con esa operación conseguiron, dunha tacada, que Piqué e Arbeloa teñan moitos máis minutos de xogo. O que non poderá dicir o mesmo ser´´a o canteirán branco Miguel Torres. Mellor, ao meu entender, que Heinze (que costou, ollo, uns 12 millóns de euros), estará condenado ao banquillo. Non creo que Bernd se atreva a sentar a Cannavaro no banquillo, o que sería a todas luces moito máis xusto.

Resulta curioso que do fámoso eslógan de Florentino: “Zidanes y Pavones”, don Ramón a este paso non vai ter nin Zidanes nin Pavones. As fichaxes deste ano son, cando menos, dubidosas: Dudek (un porteiro que desperta a hilaridade xeral pola súa torpeza conxénita), Saviola (como fichen a Milito ou a Huntelaar acabará sendo terceiro dianteiro, como o foi no Barça), Metzelder (veu lesionado, pero gratis, aínda así non está preparado para a liga española), Drenthe (calidade indiscutible, quizáis irregular debido á súa xuventude, non pode ser o salvador), Sneijder (non é o conductor do xogo que necesitan, é o enésimo mediapunta do equipo), Pepe (bo central, debería aprender boas maneiras, pero 30 millóns de euros é un prezo desmesurado).

Os técnicos e directivos do Madrid volvéronse tolos. Pretenden fichar agora un dianteiro centro, cando teñen a Soldado, Baptista incluso, Saviola… O de Robben parece a historia interminable. E a fichaxe de Heinze é incomprensible. Por último, os que parecen condenados son os canteiráns, o cal supón unha enorme inxustiza, porque Granero, De la Red, Javi García… alí a onde vaian triunfarán, seguro. Nin Gago, nin Higuaín, nin Drenthe demostraron máis ca ningún deles.